Bloog Wirtualna Polska
S 1 272 243 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj si | za농 bloga
Kana ATOM Kana RSS

Warunkowo뜻 korzystania z ofiary Jezusa

pi켾ek, 27 pa펋ziernika 2017 9:10

 

Wiadomo, 풽 턻iat쿽뜻 oznacza Pana Jezusa i Jego nauk (Jana 12:46; 3:19-21). Co to znaczy dla aposto쿪 Jana chodzi w 턻iat쿽턢i?

1 Jana 2:9-11, UBG
(9)  Kto mówi, 풽 jest w 턻iat쿽턢i, a nienawidzi swego brata, dot켨 jeszcze jest w ciemno턢i.
(10)  Kto mi퀅je swego brata, trwa w 턻iat쿽턢i i nie ma w nim powodu do upadku.
(11)  Lecz kto nienawidzi swego brata, jest w ciemno턢i i chodzi w ciemno턢i, i nie wie, dok켨 idzie, bo ciemno뜻 za턫epi쿪 jego oczy.

쫤iat쿽턢i jest Bóg. Ale te 턻iat쿽턢i jest objawienie Boga, prawda. Jezus jest 턻iat쿽턢i jako Logos, który sta si cia쿮m, obraz, objawienie osoby Ojca. S쿽wo Jezusa jest 턻iat쿽턢i, bo jest objawieniem charakteru i woli Boga.

Naczelnym przes쿪niem S쿽wa Bo풽go jest wiara i mi쿽뜻. Wiara jest 퓓wa pos퀅szestwem, mi쿽뜻 jest 퓓wa dobrymi uczynkami. A zatem chodzi w 턻iat쿽턢i ten wierz켧y, który wierzy w S쿽wo (턻iat쿽) i czynnie mi퀅je innych (chodzi w tym 턻ietle). "Kto nie mi퀅je brata, pozostaje w 턬ierci" - naucza aposto Jan (1 J. 3:14). Jest w 턬ierci, mimo 풽 ma brata, a skoro ma brata, to znaczy, 풽 sta si wcze턭iej cz쿽nkiem Ko턢io쿪. Nie mo퓆a mie duchowego brata bez w쿪snych duchowych narodzin. Je턫i Jan pisze, "kto nienawidzi swego brata, jest w ciemno턢i", musi chodzi o kogo, kto wcze턭iej narodzi si na nowo, skoro ma brata. Sta si cz쿽nkiem Ko턢io쿪, bratem w턳ód braci, a nastpnie pogr굻y si w ciemno턢i-턬ierci przez tolerowanie u siebie antymi쿽턢i. Czy zatem prawdziwe jest twierdzenie, 풽 ka풼y odrodzony (zbawiony), na zawsze zbawiony?

Bardzo wa퓆e. Gdy Jan pisze o mi쿽턢i, zawsze ma na my턫i mi쿽뜻 퓓w, czyli uczynkow: "A kto mia쿫y majtno뜻 tego 턻iata i widzia쿫y swego brata w potrzebie, a zamkn교by przed nim swoje serce, jak풽 mo풽 mieszka w nim mi쿽뜻 Boga? Moje dzieci, nie mi퀅jmy s쿽wem ani jzykiem, ale uczynkiem i prawd" (3:17-18). Gdy wic aposto pisze, "kto mi퀅je swego brata, trwa w 턻iat쿽턢i", ma na my턫i: kto mi퀅je swego brata na tyle, by spe쿻ia dobre uczynki, ten trwa w 턻iat쿽턢i. Tak w쿪턭ie mi쿽뜻 Jan rozumia jako chodzenie w 턻iat쿽턢i.

I teraz rzecz zasadnicza: Jan uwa풹 chodzenie w 턻iat쿽턢i (a wic mi쿽뜻 uczynkow) za warunek ka풼ego wtórnego usprawiedliwienia z grzechów:

1 Jana 1:7, UBG
(7)  A je턫i chodzimy w 턻iat쿽턢i (...), krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.

Wiersz 7 uczy jednoznacznie, 풽 warunkiem wtórnego oczyszczania przez krew Chrystusa (usprawiedliwiania) jest chodzenie w 턻iat쿽턢i (mi쿽뜻 uczynkowa). Kto mi퀅je na tyle, by dobrze czyni - naucza Jan - ten chodzi w 턻iat쿽턢i, a je턫i chodzimy w 턻iat쿽턢i, krew Jezusa oczyszcza nas z wszelkiego grzechu. Oto warunkowo뜻 korzystania z ofiary Jezusa, warunkowo뜻 trwania zbawienia.

W tym 턻ietle odczytajmy s쿽wa z Listu Jakuba:

Jak. 2:24, UBG
(24)  Widzicie wic, 풽 cz쿽wiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary.

Jest to ta sama nauka. Jan naucza, 풽 je턫i chodzimy w Bo풽j 턻iat쿽턢i (tzn. w prawdzie i mi쿽턢i uczynkowej), wtedy krew Jezusa oczyszcza nas z grzechów. Jan pisze to o ludziach odrodzonych, a wic ju raz usprawiedliwionych, gdy stawali si Ko턢io쿮m. Zatem nie chodzi mu o pierwsze usprawiedliwienie, tylko o ka풼e wtórne, gdy "wszyscy upadamy w wielu rzeczach" (Jak. 3:2). I w쿪턭ie o tych wtórnych usprawiedliwieniach pisze Jakub, 풽 "cz쿽wiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary". Skoro pisze "nie tylko z wiary", to znaczy, 풽 z wiary najpierw, ale pó펝iej ju nie z samej wiary. Jakub nie mówi, 풽 usprawiedliwienie jest z uczynków ZAMIAST z wiary. Tak by쿽by, gdyby kto szuka usprawiedliwienia w uczynkach SPOZA wiary, spoza nowozakonnej nauki Jezusa. Jakub mówi, 풽 wtórne usprawiedliwienie jest "nie tylko z wiary", czyli ono jest z wiary, ale te pod warunkiem postpowania zgodnie z ni (por. 2 Ptr 1:5). Bóg ocenia cz쿽wieka, czy przyj교 on S쿽wo Jezusa na tyle, by wla쿽 ono w jego serce wiar i mi쿽뜻 silne na tyle, by spe쿻ia uczynki Nowego Przymierza. Je턫i wiara i mi쿽뜻 s jedynie stanem umys퀅, uczuciem i b녠dnym przekonaniem, 풽 w uczynkach nie trzeba si stara, po턻ica, prze쿪mywa ni퓋zego chcenia, to taka wiara i mi쿽뜻 s w ocenie Boga martwe. A wic nie s zbawcze. Aposto Jan okre턫a to jako chodzenie w ciemno턢i. Mimo 풽 taki cz쿽wiek ma braci, a wic narodzi si wcze턭iej na nowo, to jednak "ciemno뜻 za턫epi쿪 jego oczy", tak 풽 powróci do starej natury i w tym stanie nie jest z Boga. "Ka풼y, kto nie czyni sprawiedliwo턢i, nie jest z Boga, jak i ten, kto nie mi퀅je swego brata" (1 J. 3:10). Tej oczywistej prawdzie S쿽wa Bo풽go przeczy Luter, mówi켧 "sola fide", w sensie 풽 ka풼e (równie wtórne) usprawiedliwienie jest tylko z wiary, niezale퓆ie od czynów wiary i mi쿽턢i. Kto ma racj? Kto jest autorytetem? Luter mówi "tylko z wiary" w znaczeniu, 풽 z쿮 uczynki i zaniechania nie mog powstrzyma kolejnych Bo퓓ch aktów usprawiedliwienia. Natomiast Jakub mówi "nie tylko z wiary" w sensie, 풽 ka풼e wtórne usprawiedliwienie udzielane jest pod warunkiem dodawania do wiary uczynków, jak naucza te Piotr (2 Ptr 1:5-11). Tak wic wed퀅g Jakuba zbawienie jest przez wiar w odkupienie Jezusa, ale 풽by Bóg uzna wiar za 퓓w, trzeba dodawa do niej uczynki, i to wymagaj켧e trudu, prze쿪mywania si, po턻icenia (przyk쿪d Abrahama, Rahab). Bóg ocenia, czy starania s szczere i nale퓓te i dopiero na tej podstawie decyduje, czy poczyta wiar jako 퓓w i usprawiedliwi z b녠dów i potkni唯. Nie inaczej naucza aposto Pawe. Wed퀅g Paw쿪 cz쿽wiek, który maj켧 wiar nie czyni dobra, zapiera si w ten sposób wiary (a wic czyni j martw):

1 Tym. 5:8, TBS
(8)  A je턫i kto o swoich, a nade wszystko o domowników nie ma starania, ten zapar si wiary i jest gorszy od niewierz켧ego.

Tak wic zarówno Jan, jak i Jakub oraz Pawe nauczaj, 풽 uczynki musz wspó쿾racowa z wiar, by wiara by쿪 przez Boga poczytywana jako 퓓wa i zbawcza.


Dlatego korzystanie z ofiary Jezusa jest warunkowe. Trwanie zbawienia jest warunkowe, gdzie dodawanie uczynków do wiary i mi쿽턢i jest Bo퓓m warunkiem usprawiedliwienia (por. 2 Ptr 1:5-11). Chrze턢ijanin nigdy nie mo풽 zapomnie sów Jakuba: "cz쿽wiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary".

Wielu ludzi zosta쿽 zwiedzionych przez odstpcze ko턢io퀉 i ich za쿽퓓cieli oraz nauczycieli (np. luteranizm, kalwinizm i ich dzieci). Powy퓋za prawda Pisma mo풽 by wielkim ciosem dla tych spo턳ód nich, którzy maj szczere serca, lecz zostali oszukani. Lekcewa엽c mi쿽뜻, a wic dobre czyny, lekcewa퓓li przecie PO ODRODZENIU warunek korzystania z krwi Jezusa. Je턫i PO ODRODZENIU tolerowali u siebie np. cudzoóstwo (pornografi), to nie mogli otrzymywa kolejnych odpuszcze grzechów. U턻iadomienie sobie tego mo풽 by pora풹j켧e. Wa퓆e jest, by nie upada na duchu, tylko przyj길 t prost prawd S쿽wa Bo풽go, 풽 aby chrze턢ijanin móg PO RAZ DRUGI I KOLEJNE korzysta z ofiary Jezusa, musi chodzi w 턻iat쿽턢i. Bez tego wtórne usprawiedliwienie jest niemo퓄iwe - naucza wy풽j Pismo. Trzeba wic nawróci si, tzn. przyj길 prawd i postanowi tak w쿪턭ie 퓓. Trzeba si pozby materiaów s퀅엽cych do grzeszenia (Dz. 19:19). Takie postanowienie i starania w jego realizacji s warunkiem dalszego korzystania z 쿪ski. Odpa뜻 od 쿪ski to zaniecha tego postanowienia i stara. Gdy na przyk쿪d kto narodzi si na nowo, a pó펝iej pokocha bardziej rozpust ni Boga, tak 풽 porzuci postanowienie i starania o uczynki wiary i mi쿽턢i, to taki kto odpada od 쿪ski. Juda okre턫a to jako zamienianie 쿪ski na rozpust:

Judy 1:4, UBG
(4)  Wkradli si bowiem pewni ludzie, od dawna przeznaczeni na to potpienie, bezbo퓆i, którzy 쿪sk naszego Boga zamieniaj na rozpust i wypieraj si jedynego Pana Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Bóg daje 쿪sk wszystkim, nawet bardzo kochaj켧ym rozpust. W쿪턭ie 쿪ska nowego narodzenia jest dla takich szans na przemian siebie w duchu umys퀅 (Ef. 4:23; Rz. 12:2). Bóg daje im czyst kart i pomoc Ducha 쫤itego w쿪턭ie po to, by podjli walk o porzucenie rozpusty. Cho przeszli pierwszy etap zbawienia (odrodzenie, pojednanie z Bogiem), to drugi etap ich zbawienia rozstrzyga si na bie엽co. Je턫i nie zechc poskramia swych z퀉ch 엽dz (1 Kor. 9:27), maj켧 przecie w쿪dz przyjmowania mocy S쿽wa do serca w ilo턢i wystarczaj켧ej, tak jak pokarmu do 퓇낢dka, to znaczy, 풽 taki jest wybór ich wolnej woli. Ilo뜻 przyjmowanego pokarmu zale퓓 od nich. Ale i wybór rodzaju pokarmu zale퓓 od nich. Wiara jest ze s퀅chania S쿽wa Jezusa i apostoów (Rz. 10:17). Dziki niemu w쿪턭ie ro턭ie w cz쿽wieku nowa natura: "Jak nowo narodzone niemowlta pragnijcie czystego mleka S쿽wa Bo풽go, aby턢ie dziki niemu ro턫i" (1 Ptr 2:2). Gdy ro턭ie nowa natura, to stara s쿪bnie. Gdy ten proces trwa, rozpusta musi przegra - w sensie 풽 si쿪 odnowionego umys퀅 pokonuje z쿮 엽dze (Gal. 5:16; Ef. 2:3; 1 Ptr 1:14; 2:11; 4:2). Ale zale퓓 to od woli cz쿽wieka. Piotr zachca: "pragnijcie czystego mleka S쿽wa". Bo mo퓆a pragn길 czego innego. Na tym polega wolno뜻 woli. Jest wiele czynników zewntrznych i wewntrznych, które od tego mleka S쿽wa nas odci켫aj. Przekierowuj nasze pragnienia, nasz wol, w inne strony. To my decydujemy, jakie pokarmy wprowadzimy ka풼ego dnia do 퓇낢dka. I podobnie to my decydujemy, jakie my턫i i s쿽wa przyjmiemy do naszego umys퀅. Dziki mleku S쿽wa bdziemy ro턫i i rozpusta nie ma szans. Pod warunkiem, 풽 bdzie to mleko czyste, nie zatrute fa퀂zyw nauk Lutrów, Kalwinów, "Stra퓆ic", gnostyków itp. Je턫i pozwolimy odci켫a nasze pragnienia ku innym pokarmom, nape쿻iaj켧 umys anty-S쿽wem, nowa natura bdzie w nas gasn길. W pewnym momencie mo풽 si okaza, 풽 te wrogie my턫i, s쿽wa i obrazy omami퀉 nasz umys na tyle, 풽 ju kochamy rozpust bardziej ni Boga. A nie tylko rozpust, s przecie i inne powa퓆e grzechy. Gdy tak si stanie, bdziemy jak ci ludzie z Listu Judy, którzy zamieniali 쿪sk na rozpust i tak zapierali si Pana Jezusa. A 풽by zamieni 쿪sk w rozpust, trzeba najpierw t 쿪sk mie. I 풽by si zaprze Jezusa, trzeba najpierw Go zna. A zatem Juda pisze o ludziach, którzy narodzili si wcze턭iej na nowo, a potem sromotnie d퀅gotrwale upadli. Ale i dla takich Juda widzi jeszcze ratunek, o ile zmieniliby postpowanie:

Judy 1:22-23, UBG
(22)  I rozró퓆iaj켧, nad jednymi zmi퀅jcie si;
(23)  Innych za ratujcie w boja펝i, wyrywaj켧 ich z ognia, maj켧 w nienawi턢i nawet szat, która zosta쿪 skalana przez cia쿽.

O tym, 풽 istnieje niebezpieczestwo odpadnicia od 쿪ski mówi te List do Hebrajczyków:

Hebr. 12:14-17, TBS
(14)  D굻cie do pokoju ze wszystkimi i do u턻icenia, bez którego nikt nie ogl켨a Pana.
(15)  Baczcie na to, aby nikt nie odpad od 쿪ski Bo풽j, 풽by jaki korze gorzko턢i, rosn켧y w gór, nie wprowadzi niepokoju i 풽by przez niego nie pokala쿽 si wielu,
(16)  Aby kto nie by rozpustny i bezbo퓆y jak Ezaw, który za jedn potraw sprzeda swoje pierworództwo.
(17)  Albowiem wiecie, 풽 potem, gdy chcia odziedziczy b쿽gos쿪wiestwo, zosta odrzucony i nie znalaz miejsca na upamitanie si, chocia ze 퀊ami go poszukiwa.

My턫 jest taka: D굻cie do u턻icenia, bez którego nie mo퓆a wej뜻 do Królestwa Niebios i ogl켨a Boga - innymi s쿽wy nie mo퓆a pozosta w 쿪sce (w. 14). Baczcie wic, by si u턻ica, 풽by nie odpa뜻 od 쿪ski (w. 15). U턻icenie polega midzy innymi na tym, by nie by rozpustym i bezbo퓆ym jak Ezaw. Nie sprzedawajcie swojego zbawienia za rozpust, jak Ezaw, który sprzeda pierworództwo za potraw (w. 16). Bo je턫i jako rozpustni odpadniecie od 쿪ski i w tym stanie z쿪pie was 턬ier, to gdy potem, kiedy Pan przyjdzie, bdziecie chcieli wej뜻 do Królestwa, zostaniecie odrzuceni i nie znajdziecie miejsca na upamitanie si, cho bdziecie go ze 퀊ami szuka.

Trzeba chodzi w 턻iat쿽턢i, 풽by ofiara krwi Jezusa mog쿪 usprawiedliwia z potkni唯 - naucza aposto Jan. D굻cie do u턻icenia, unikajcie rozpusty, 풽by nie odpa뜻 od 쿪ski - naucza List do Hebrajczyków. Jest to ta sama my턫. Chodzi w 턻iat쿽턢i to chodzi w nauce Pana Jezusa, stara si jej nie przekracza, mi쿽wa innych sercem i czynami ze 턻iadomo턢i, 풽 jest to warunek trwania usprawiedliwienia, zbawienia, 퓓cia wiecznego. Tylko tacy wierz켧y podobaj si Bogu i tylko takich wierz켧ych modlitwy zostan wys퀅chane:

Prz 21:13, BW
(13)   Kto zatyka ucho na krzyk ubogiego, nie bdzie wys퀅chany, gdy sam wo쿪 bdzie.

Warunkiem pokuty, warunkiem wys퀅chania modlitwy skruszonego, warunkiem usprawiedliwienia jest zmiana postpowania:

Iz. 1:15-20, BW
(15)   A gdy wyci켫acie swoje rce, zakrywam moje oczy przed wami, choby턢ie pomno퓓li wasze modlitwy, nie wys퀅cham was, bo na waszych rkach pe쿻o krwi.
(16)   Obmyjcie si, oczy뜻cie si, usucie wasze z쿮 uczynki sprzed moich oczu, przestacie 펚e czyni!
(17)   Uczcie si dobrze czyni, przestrzegajcie prawa, brocie pokrzywdzonego, wymierzajcie sprawiedliwo뜻 sierocie, wstawiajcie si za wdow!
(18)   Chod펊ie wic, a bdziemy si prawowa - mówi Pan! Cho wasze grzechy bd czerwone jak szkar쿪t, jak 턭ieg zbielej; cho bd czerwone jak purpura, stan si bia쿮 jak we쿻a.
(19)   Je풽li zechcecie by pos퀅szni, z dóbr ziemi bdziecie spo퓓wa,
(20)   Lecz je풽li bdziecie si wzbrania i trwa w uporze, miecz was po퓊e, bo usta Pana tak powiedzia퀉!

Iz. 58:3-11, BW
(3)   Dlaczego po턢imy, a Ty tego nie widzisz? Dlaczego umartwiamy nasze dusze, a Ty tego nie zauwa풹sz? Oto w dniu waszego postu za쿪twiacie swoje sprawy i uciskacie wszystkich swoich robotników.
(4)   Oto gdy po턢icie, kócicie si i spieracie, i bezlito턭ie uderzacie pi沅ci. Nie po턢icie tak, jak si po턢i, aby zosta wys퀅chany wasz g쿽s w wysoko턢i.
(5)   Czy to jest post, w którym mam upodobanie, dzie, w którym cz쿽wiek umartwia swoj dusz, 풽 si zwiesza swoj g쿽w jak sitowie, wk쿪da wór i k쿪dzie si w popiele? Czy co takiego nazwiesz postem i dniem mi퀉m Panu?
(6)   Lecz to jest post, w którym mam upodobanie: 풽 si rozwi콄uje bezprawne wizy, 풽 si zrywa powrozy jarzma, wypuszcza na wolno뜻 uci턭ionych i 쿪mie wszelkie jarzmo,
(7)   칎 podzielisz twój chleb z g쿽dnym i biednych bezdomnych przyjmiesz do domu, gdy zobaczysz nagiego, przyodziejesz go, a od swojego wspó쿫rata si nie odwrócisz.
(8)   Wtedy twoje 턻iat쿽 wzejdzie jak zorza poranna i twoje uzdrowienie rych쿽 nast켺i; twoja sprawiedliwo뜻 pójdzie przed tob, a chwa쿪 Paska bdzie twoj tyln stra엽.
(9)   Gdy potem bdziesz wo쿪, Pan ci wys퀅cha, a gdy bdziesz krzycza o pomoc, odpowie: Oto jestem! Gdy usuniesz spo턳ód siebie jarzmo, szydercze pokazywanie palcem i bezecne mówienie,
(10)   Gdy g쿽dnemu podasz swój chleb i zaspokoisz pragnienie strapionego, wtedy twoje 턻iat쿽 wzejdzie w ciemno턢i, a twój zmierzch bdzie jak po퀅dnie,
(11)   I Pan bdzie ciebie stale prowadzi i nasyci twoj dusz nawet na pustkowiach, i sprawi, 풽 twoje cz쿽nki odzyskaj swoj si녠, i bdziesz jak ogród nawodniony i jak 펢ód쿽, którego wody nie wysychaj.

Mat. 5:23-24, UBG
(23)  Je턫i wic przyniesiesz swój dar na o퀃arz i tam przypomnisz sobie, 풽 twój brat ma co przeciwko tobie;
(24)  Zostaw swój dar tam przed o퀃arzem, id i najpierw pojednaj si ze swoim bratem, a potem przyjd i ofiaruj swój dar.

Mat. 18:32-35, UBG
(32)  Wtedy jego pan wezwa go i powiedzia: Z퀉 s퀅go, darowa쿮m ci ca퀉 ten d퀅g, poniewa mnie prosi쿮.
(33)  Czy i ty nie powiniene by zmi쿽wa si nad swoim wspó퀂퀅g, jak ja zmi쿽wa쿮m si nad tob?
(34)  I jego pan, rozgniewany, wyda go katom, dopóki nie odda wszystkiego, co by mu winien.
(35)  Tak i wam uczyni mój Ojciec niebieski, je턫i ka풼y z was nie przebaczy z serca swemu bratu jego przewinie.

Jana 9:31, BW
(31)   Wiemy, 풽 Bóg grzeszników nie wys퀅chuje, ale tego, kto jest bogobojny i pe쿻i wol jego, wys퀅chuje.

To, 풽 Bóg s퀅chaj켧 modlitw patrzy na postpowanie cz쿽wieka, dotyczy nawet tych, którzy nie s ludem Bo퓓m:

Dz. 10:31, UBG
(31)  I powiedzia: Korneliuszu, twoja modlitwa zosta쿪 wys퀅chana, a twoje ja쿺u퓆y dotar퀉 przed oblicze Boga jako przypomnienie.

Krzywdzenie innych (tu: 퓇ny) sprawia, 풽 modlitwy doznaj przeszkody:

1 Ptr 3:7, UBG
(7)  Podobnie wy, m轅owie, 퓓jcie z nimi umiejtnie, okazuj켧 im szacunek jako s쿪bszemu naczyniu kobiecemu i jako tym, które wspó쿭ziedzicz 쿪sk 퓓cia, aby wasze modlitwy nie dozna퀉 przeszkód.

Gdy prosimy o usprawiedliwienie z grzechów, musimy zada sobie pytanie, czy zasad naszego postpowania jest sprawiedliwo뜻, czy mo풽 mamy zwyczaj 펚e czyni. Jakie to ma znaczenie? Oto odpowied:

1 Ptr 3:12, UBG
(12)  Oczy Pana bowiem zwrócone s na sprawiedliwych, a jego uszy ku ich pro턡om, lecz oblicze Pana przeciwko tym, którzy 펚e czyni.

1 Jana 3:21-22, BW
(21)   Umi쿽wani, je풽li nas serce nie oskar풹, mo풽my 턬ia쿽 stan길 przed Bogiem
(22)   I otrzymamy od niego, o cokolwiek prosi bdziemy, gdy przykaza jego przestrzegamy i czynimy to, co mi쿮 jest przed obliczem jego.

Nowe Przymierze polega na tym, 풽 dziki S쿽wu i mocy Krwi Jezusa oraz mocy Ducha Bóg daje nam 쿪sk. I stawia warunek: korzystajcie z tej 쿪ski, z jej darów, aby przemienia si na podobiestwo Jezusa, zarówno w my턫eniu, jak i w postpowaniu, uczynkach (Ef. 4:22-24; Kol. 3:9-10; Rz. 12:2). Pod tym warunkiem 쿪ska bdzie was usprawiedliwia쿪 z przytrafiaj켧ych si jeszcze b녠dów. Na to Luter mówi: zmiana postpowania nie jest warunkiem kolejnych aktów usprawiedliwienia; owszem, trzeba dobrze czyni, ale nie jest to Bo퓓m warunkiem wej턢ia do Królestwa Niebios. Wida jasno, 풽 Luter nie zb낢dzi w jakiej b쿪hostce. Luter o턬ieli si obali warunek, który postawi ludziom sam Bóg. Warunek trwania w Nowym Przymierzu. Warunek trwania Chrystusowej 쿪ski, trwania zbawienia. Dlatego Luter by antychrystem. [To odno턭ie 턻ita Reformacji. Co protestanci bd 턻itowa 31 pa펋ziernika?].

 



niedziela, 19 listopada 2017

Archiwum

O moim bloogu

Przemy턫enia zwi콄ane z chrze턢ijask wiar w kontek턢ie otaczaj켧ej nas rzeczywisto턢i.

O mnie

Mam na imi Jakub. Bli풽j mam do czterdziestki ni do trzydziestki.
Kiedy zapisuj swoje rozwa풹nia na tematy zwi콄ane z chrze턢ijask duchowo턢i i dziel si nimi, jestem dodatkowo zmotywowany, 풽by rwna do przedstawionych tre턢i. Do stanu uczniowskiego samozadowolenia jest mi daleko.

jakub_73@poczta.fm

stat4u
refleksje-ucznia-jezusa.bloog.pl